Refsivöndur Evrópu? - Hvernig brotthvarfið frá kristindóminum mun leiða til upplausnar
Greinarhöfundar: Ed Vitagliano, Greinin er samin 12. apríl s. l. og er birt með vinsamlegu leyfi AgapePress.
Veit einhver hvar við getum fundið Etrúska? Þið vitið, einhverja sem tilheyrðu hinni fornu menningu Etrúska á Ítalíu til forna sem voru forverar Rómverja?
Jæja, þeir eru víst ekki til lengur. Etrúskarnir runnu saman við rómverska menningu og hættu að vera til sem sjálfstæð menningarheild.
Ef vaxandi fjöldi sérfræðinga og menningarsögufræðinga hafa á réttu að standa, þá er afar líklegt að sömu spurningunni verði varpað fram eftir hundrað ár, en nú einungis hvað áhrærir Ítali, Spánverja eða Rússa.
Eða eins og Mark Steyn orðar þetta með svo dapurlegum hætti í “The New Criterion:” “Stór hluti þess sem við nefnum hinn Vestræna heim í dag mun ekki lifa þessa öld af og í reynd mun hann hverfa með áþreifanlegum hætti á okkar eigin tímum, meðal annars flest lönd Vesturevrópu.”
FæðingahruniðHvað er það sem getur staðið að baki slíkra hamfara? önnur heimstyrjöld? Kjarnorkuátök? Eyðingarmáttur farsóttar, eitthvað svipað og gerðist í svartadauða á fjórtándu öld? Nei, engar hörmungar í ætt við slíkt, segja sérfræðingar. Reyndin er sú að Evrópa er smám saman að deyja út með því að neita að eignast nægilega mörg börn til að fylla upp í skörð þeirra sem deyja árlega.
Kaþólski fræðimaðurinn George Weigel, heiðursmeðlimur í “the Ethics and Public Policy Center” og höfundur “The Cube and the Cathedral” kemst svo að orði: “Evrópa er að fremja sjálfsmorð með fólksfækkun sinni með því að tæma sjálfa sig af íbúum.”
Til þess að íbúafjöldinn haldist stöðugur verður fæðingarstuðullinn að haldast í 2, 1 fæðingu á konu. Fyrri talan (2) tryggir endurnýjun mæðra og feðra, sú síðari (0, 1) mætir ungbarnadauðanum. Ef frjósemisstuðullinn fer undir þetta lágmark tekur íbúunum að fækka, ef vaxandi fjöldi nýbúa bætir slíkt ekki upp.
“Fæðingahrunið” er það sem fólksfjöldasérfræðingar nefna hrapandi fjölda fæðinga í iðnvæddum ríkjum,” segir menningarrýnirinn Chuck Colson: “Um alla Evrópu og Austurasíu er fæðingartíðnin vel undir 2, 1 fæðingum á hverja konu.”
Þjóðfélagsfræðingurinn Ben Wattenberg, höfundur bókarinnar “How the New Demography of Depopulation Will Shape Our Future,” setur þetta fæðingahrun í sögulegt samhengi: “Aldrei síðustu 650 árin síðan á tímum svartadauðans hefur dregið svo mjög úr fæðingum og frjósemi og það svona mikið og lengi á svona mörgum stöðum.
Samkvæmt tölfræðilegum niðurstöðum Sameinuðu þjóðanna og öðrum rannsóknarniðurstöðum, kemst Patrick Buchanan svo að orði í “The Death of the West” að um 2050 muni Evrópa (frá Íslandi til Rússlands) sjá íbúafjölda sinn minnka úr 728 milljónum (árið 2000) niður í 600 milljónir, og jafnvel 556 milljónir. Ef áframhaldandi þróunar gætir verða Evrópubúar einungis 207 milljónir við lok aldarinnar.
Hrun fjölskyldugilda
Hvers vegna hefur þetta gerst? Í reynd eru það
margir samverkandi þættir og þróun sem
skapað hefur þetta “fárviðri.”
Gene Edwards hjá “World magazine” dregur þetta þannig saman: “Hvers vegna íbúum fer fækkandi? Sökum alheimslegrar gengisfellingar á fjölskyldugildum. Sökum getnaðarvarnatækninnar hefur kynlífið verðið aðskilið frá barnseignum. Sökum kvenna sem stefna að eigin strafsframa og karlmanna sem njóta kynlífs án þess að axla ábyrgð hjónabandsins: Hvers vegna þá börn? Fyrir fjölmargar konur og karla hefur þungun orðið að óþægilegum hliðaráhrifum, eitthvað sem unnt er að koma í veg fyrir með getnaðarvörnum eða með því að skreppa í fóstureyðingu.”
Veiths telur að hér sé fóstureyðingunum einkum um að kenna: “Litla og óhreina “barnið hennar Evu” felst í fólksfjöldafækkuninni. Eitt af því sem fólksfjöldafræðingar minnast sjaldan á er að heimsbyggðin er að tortíma íbúum framtíðarinnar.”
Lífsverndarhópar í Bandaríkjunum hafa miklar áhyggjur af tíðni fóstureyðinga hér í landi og Veiths segir að einum þriðja til einum fimmta hluta þungana ljúki með fóstureyðingu. Sumar Evrópuþjóðir ganga enn lengra en þetta: “Í Rússlandi gangast konur að meðaltali undir fjórar fóstureyðingar á ævinni,” segir hann. “Hér er um tvær fóstureyðingar að ræða fyrir hvert fætt barn. Það er að segja Rússar myrða tvo þriðju hluta barna sinna áður en þau fæðast.”
Allt eru þetta einkenni siðblindrar nautnahyggju sem gagntekur Vesturlönd, “fullkomin nautnaheimspeki,” eftir því sem Allan Carlson, forseti “The Howard Center for Family, Religion and Society” kemst að orði.
“Alls staðar í Evrópubandalaginu og Bandaríkjunum beinst öll athyglin að matarást, tíðu kynlífi og óbeislaðri skemmtun,” segir Carlson. “Þeir eru sárafáir hlutfallslega sem leiða hugann að börnum. Frjósamir ungir karlmenn treysta á tæknivæddar gervilausnir og efnafræðina til að fullnægja þörfum náttúrunnar. Á stöðum sem eru jafn ólíkir innbyrðis og Spánn, Ítalía, Danmörk og Þýskaland, er tekið að ástunda kynlífið snemma á unglingsárunum, en slíkt leiðir nánast aldrei til þess að barn fæðist.”
Þrátt fyrir viðleitni sumra Evrópuþjóða til að glæða áhuga fullorðins fólk á því að ala börn, eins og til að mynda með skattaívilnunun eða fjárgreyðslum, þá telja sumir sérfræðingar að fullnæging persónulegra fýsna muni verða ofan á.
Joseph Chamie, forstjóri Mannfjölgunarþróunarstofnunar Sameinuð þjóðanna segir: “Engir fólksfjölgunarfræðingar trúa því að fæðingartíðinin muni rísa. Hvað þarf mikið til svo að unnt sé að sannfæra konu um að eignast fjögur börn? Fólki er umhugað um útlit sitt, menntun og starfsframa.”
Kaldhæðnin felst í því engu að síður að eftirsóknin eftir skemmtunum og ríkidæmi gæti leitt til þjóðfélagshruns.
“Þegar kemur að því að spá um framtíðina, þá er það frjósemisstuðullinn sem er áþreifanlegasta talan,” segir Steyn. “Ef einungis milljón börn fæðast árið 2006, þá mun reynast erfitt að láta tvær milljónir fullorðinna manna koma inn á vinnumarkaðinn árið 2026.”
Veith minnist einungis á fáar afleiðingar fólksfækkunarinnar: “Þegnarnir eru ekki einungis neytendur heldur einnig framleiðendur,” segir hann: “Fólksfækkun getur lagt efnahagslífið í rúst sem veldur bæði vinnuaflsskorti og vöntun á kaupendum. Stjórnvöld sem búa við minnkandi íbúafjölda verða að horfast í augu við minni hernaðarumsvif og færri skattgreiðendur. Minnkandi íbúafjöldi hefur ávallt falið í sér menningarlega hnignun samfara skorti á sköpunargáfu og framkvæmdaþrá á öllum sviðum þjóðlífsins.”
Fráfallið frá kristindóminum
Þessar útskýringar hrökkva ekki til að
dómi menningarrýnisins og dálkahöfundarins
Don Feders sem sér fráfallið frá kristinni
arfleifð sem rætur fólksfjöldavandans.
“Það er engin tilviljun að það sem er mest einkennandi fyrir hina nýju Evrópu . . . er að afneita uppruna álfunnar,” segir Feders sem er í reynd Gyðingur: “Drögin að stjórnarskrá Evrópubandalagsins (skjali upp á 70.000 orð) hafa ekki að geyma eina einustu skírskotun til kristindómsins. Þannig er bókstaflega strikað yfir meira en þúsund ár Evrópskrar sögu.
Fjallað hefur verið ítarlega um fráfallið frá kristindóminum í flestum Evrópulöndum. Þannig bendir rithöfundurinn og dálkahöfundurinn James P. Gannon á að í fimm Evrópulöndum – Frakklandi, Belgíu, Hollandi, Þýskalandi og Ítalíu – hefur reglubundin kirkjusókn minnkað frá því að vera um það bil 40% íbúafjöldans niður í um 20%, Eins og Weigel kemst að orði, þá er Vesturevrópa orðin síðkristið menningarsvæði.”
Feder telur að um beint samband sé að ræða á milli trúleysis og skorts á tilfinningu fyrir ábyrgð gagnvart framtíðinni sem verður þess valdandi að fólk eignist ekki börn: “Eftir að hafa glatað trúnni og tileinkað sér siðfræði róttækrar sjálhverfu hafa Evrópubúar hætt að sækja kirkju og eru hættir að taka Biblíuna alvarlega, Þeir hafa glatað trúnni á framtíðina og eru hættir að eignast börn.”
Maria Burani, forseti þingskipaðrar nefndar um velferð fjölskyldunnar og barnsins í Róm, kemst svo að orði í viðtali við “Citizen Magazine,” að trúin sé grundvöllur þeirrar lífsafstöðu sem fjölskyldan þarfnast: “Ef þú hefur ekki tileinkað þér trúarlega og siðræna afstöðu hið innra, þá ertu andvígur því að eignast þessa krakka vegna þess að slíkt krefst sjálfsfórnar.”
Auk þess heldur trúarleg afstaða að sjálfsögðu aftur af þeirri eigingirni sem iðulega nærist á róttækri sjálfhverfu sem gagntekur Evrópubúa: “Meðal afleiðinga þess að Evrópa hefur hoggið á trúarlegar rætur sínar og þau siðrænu gildi sem slíku eru samfara er fæðingarhrunið niður fyrir endunrnýjunarmörk.” segir Gannon: “Fóstureyðingar, getnaðarvarnir, samþykki hjónabanda samkynhneigðra og lauslæti eru sjúkdómseinkennin.”
Evrópa undir Íslam
Engu að síður verður útlitið fyrir
Evrópu en dekkra þegar horft er til þess að
margar Evrópuþjóðir velja sér
varhugaverða braut til að bæta úr
fólksfækkuninni: Innflytjendur. Þar sem
Norðurafríka og Miðausturlönd bjóða upp
á hlutfallslega ódýrt vinnuafl hafa
milljónir múslimskra innflytjenda flætt yfir
álfuna s. l. hálfa öld.
“Múslimskur íbúafjöldi Vesturevrópu hefur vaxið úr 250,000 fyrir 50 árum í 20 milljónir í dag,” segir Feder.
Ólíkt Vesturlandabúum eiga Múslimar yfirleitt stórar fjölskyldur. Samkvæmt því sem Robert S. Leiken, forstjóri “the Immigration and National Security Program” við Nixonmiðstöðina segir, þá hefur meiri frjósemi múslima ásamt búsetuskiptum orðið þess valdandi, að fjöldi Múslima í Evrópu hafi tvöfaldast árið 2025 að dómi “National Intelligence Council.”
Í ljósi þessa segir Colson hreint út: “Samsetning fólksfjöldans gæti komið því til leiðar sem Márunum og Ottómanveldinu auðnast ekki: Að koma Evrópu undir Íslam.”
Hvað um það? Er slík afstaða til múslimskra innflytjanda ekki eins og hvert annað ofstæki?
Tæpast segja áhyggjufullir Vesturevrópubúar. Ef Evrópa félli undir áhrifasvæði Íslam hefði það ótrúlegar breytingar í för með sér fyrir menningu Evrópu: “Á 50 til 100 árun hyrfi Evrópa Shakespears, Victors Hugo, Rembrandts og Bachs. Evrópa þeirra Churchills og Karls Wojtyla hyrfi af sjónarsviðinu og tilheyrði einungis sögubókum og söfnum,” segir Ferder. “Eða þá að leyfar hinnar kristnu Evrópu eiga sömu örlög í vændum og Búddastytturnar í Afghanistans sem Talíbanastjórnin kom fyrir kattarnef.”
Pólitískar breytingar verða óumflýjanlegar, fullyrðir Steyn: “Getur þjóðfélag orðið Íslamskt í síríkara mæli án þess að stjórnmálalíf þess mótist einnig af Íslömskum árifum?”
Að sjálfsögðu er hér um hreinar getgátur að ræða, en Steyn spáir því að um 2050 verði margar Evrópuþjóðir knúðar til að heimila samfélögum Múslima að innleiða sharía – lög Íslam. Hann vísar til skoðanakönnunar sem gerð var árið 2004 þar sem kom fram að 60% breskra Múslima vilji lifa samkvæmt múslimskum lögum meðan þeir búi í Englandi.
Í upphafi munu flest evrópsk stjórnvöld líklega berjast gegn þessum kröfum sífellt ágengari múslimskra íbúa sinna. En það kæmi ekki á óvart að sjá sífelldan viðgang þess sem nú þegar er tekið að festa rætur: Sprengjuárásir hermdarverkamanna á London og Madrid, morðið á hinum íhaldssama hollenska þingmanni Pim Fortuyn árið 2002 sem barðist fyrir því að dregið yrði úr aðstreymi Múslima, morðið á kvikmyndagerðarmanninum Theo van Gogh árið 2004 fyrir að hafa móðgað Íslam, óeirðir ungra Múslima um allt Frakkland árið 2005 og uppþotið á þessu ári sem svar við myndbirtungunum sem voru taldar móðgandi í garð Múslima.
Steyn telur að Evrópa verði að horfast í augu við vaxandi óróa “og ekki ólíklegt að á næstu tveimur kjörtímabilum Evrópuþingsins muni innri ósamheldni þess birtast með hefðbundnum hætti og að árið 2010 munum við horfa á brennandi byggingar, götuóeirðir og morðtilræði í bandarískum fjölmiðlum á hverju kvöldi.”
Alla vega segir Carlson að “stórveisla vestrænnar nautnahyggju muni ekki endast öllu lengur. Ískalt lögmál sögunnar kemur hér til: Framtíðin tilheyrir hinum frjósömu. Rétt eins og ættarsamfélög barnmargra Germana blésu nautnasjúku og steingeldu Vestrómversku keisaraveldi út í hafsauga, munu barbararnir hefjast til valda.”
Ritningarnar boða að Guð ríki yfir þjóðunum og framtíð Evrópu dregur sífellt meira dám af Ísrael þegar spámennirnir vöruðu við yfirvofandi refsingu og dómi. Stöndum við á þröskuldi þess að refsivöndur Guðs ríði á Evrópu, eftir að heil öld styrjalda og annarra óhæfuverka hrökk ekki til svo að Evrópa snéri sér að nýju að kristindóminum?
Hversu mikil kaldhæðni felst ekki í því að Evrópsk menning sem krafðist ótakmarkaðs persónulegs frelsis endi undir járnhæl alræðisvalds Múslima. Eða þá að sú menning sem hafnaði kristinni arfleifð sinni verði að sætta sig við íslamska bókstafstrú.
Menningarheildir hafa áður horfið af sjónarsviðinu. Spyrjið bara Etrúskana, ef ykkur auðnast að finna einhvern þeirra.
Jón Rafn Jóhannsson
Greinin birtist upphaflega á heimasíðu kirkju.net.
Fleiri greinar eftir Jón Rafn Jóhannsson